Direct na het kruisen van Lower Grosvenor Place draait het peloton Buckingham Gate op, waar de route langs de stenen barricades van Buckingham Palace voert. De stoet rekt zich langwerpig, de meest natuurlijke vorm voor het rechte stuk zonder afsplitsingen, en ik vind al snel een comfortabele plaats in de stoet: ‘ in het wiel’ van het meisje met de blauwe sneakers en dezelfde snelheid.

Vooruitsnellend lijkt één van de poorten rondom het paleis voor een bottleneck te zorgen, maar de groep stroomt er moeiteloos doorheen. De echte hindernis volgt, voor de hoofdingang, in talloze fotograferende Japanners die zich als doolhof van vluchtheuvels over het plein verspreid hebben. Ieder voor zich. Een enkeling kiest de veilige, maar langere weg buitenom, maar de meesten racen met de ogen dicht en het verstand op nul door de zee vol eilandjes. Eén geïrriteerd eilandje kijkt al mompelend naar het schermpje van zijn Canon en de ongewenste deelnemer aan de groepsfoto.

De snelheid blijkt onnodig, want de doorgang naar Green Park wordt tijdelijk versperd door het stoplicht op Constitution Hill, en het peloton vouwt zich ineen tot een kluwe. Tijd om eens om me heen te kijken. Ik zie opnieuw enkele bekende gezichten, net als ik verplichte deelnemers aan de dagelijkse koers tussen (minstens) Victoria Station en Piccadilly. Ik lijk de enige te zijn die zich bewust is van zijn omgeving. De andere koersers lijken ofwel het verkeerslicht van kleur te willen veranderen door extreem geconcentreerd staren, of ze kijken licht geïrriteerd naar de passerende voertuigen die een eventuele illegale overtocht belemmeren. Het is de dagelijkse dans tussen gehaaste gympies, die binnen nu en een half uur op kantoor worden verruild voor professionelere schoenen, en alle mogelijke belemmeringen die een stad kan bieden.

Het motorische verkeer komt tot rust voor het zebrapad, maar nog voor het verkeerslicht groen kleurt zetten enkele renners de ontsnapping in. Green Park is een vals plat, daardoor dé plek waar gelegenheidsdeelnemers door de mand vallen als ze door verzuurde kuiten moeten lossen van de vooruitsnellende kopgroep.

Green Park is ook de plek waar verschillende dagkoersen elkaar kruisen, duidelijk zichtbaar door de geasfalteerde parkoersen die door het kortgemaaide veld snijden. De paden kleuren er krijtgestreept en casual-friday-bloemmotief, maar ondanks de honderden ambitieuze werkers zou je een appel uit de boom horen vallen. Geen collega’s die al kletsend naar kantoor ‘wandelpoulen’, geen ‘hey buuv!’, zelfs geen herkennend knikje naar de andere vaste metgezellen. Alleen maar neutrale gezichten, het gekraak van hersenen -voorbereidend op een nieuwe werkdag- en iPods. Heel veel iPods. Ik zie veel van deze mensen inmiddels vaker dan familie en ongetwijfeld hebben meer mensen zo hun favoriete ‘kopgroepje’. Maar niemand spreekt elkaar. Centraal Londen, met een belachelijk hoog aantal inwoners en arbeiders, voelt soms als de plek met de hoogste concentratie mensen die langs elkaar heen leven.

De eindeloos gezellige koffiehuizen en pubs in een straal van 500 meter om me heen zijn niet op tien handen te tellen… In sociaal vermogen doet Londen niet onder voor welke andere stad dan ook. Maar hoe groter het bos, hoe minder de individuele bomen opvallen. Wellicht dat het bizar grote aanbod (7.5 miljoen) en de enorme variatie aan mensen de behoefte tot interactie afstompt. Bij de start van de rit (thuis) en bij de finish (kantoor) is iedereen vrienden, maar tijdens het koersen telt alleen het resultaat. En ik race iedere etappe mee, doordeweeks zo tussen 7u45 en 8u30.